Jodi Gilbert: “In deze tijd van onrust en wanhoop, van de wreedheid van de mensheid, herinnert de troost en het geluk in traditionele muziek ons ​​aan de verbondenheid tussen mensen, zowel in moeilijke als in vreugdevolle tijden. Muziek als een manier om verbinding te maken met je verleden, je voorouders, en om via muziek een band te creëren met vrienden en collega’s. Ik heb altijd al van traditionele muziek uit de hele wereld gehouden. Hoewel deze oude Appalachen- en countrymuziektradities niet de muziek waren die ik thuis hoorde, voelde ik me altijd aangetrokken tot de melancholie en vreugde van deze muziek: de melodieuze vocale versieringen en het lichte zuidelijke accent. Het is inclusieve muziek, gezongen en gespeeld niet alleen door professionals met een muziekdiploma of op grote festivalpodia, maar ook door mensen thuis, wier stemmen en instrumenten in een sfeer van kameraadschap en vriendschap samenkomen om liefde, verlies en verhalen te uiten. Ik heb ervoor gekozen om te spelen met muzikanten die ik bewonder, met sommigen van wie ik al lange tijd een band heb, zowel muzikaal als persoonlijk. Alle muzikanten zijn thuis in zowel gecomponeerde als geïmproviseerde muziek en stonden open voor een persoonlijke benadering van de muziek. Ik heb nagedacht over de orkestratie van de muziek, die voornamelijk bestaat uit strijkers en zang, en hoe die het beste zou passen bij de sfeer van het muzikale landschap. Ik vond een rijke bron aan muziek: ballades, feestliederen, klaagzangen en dansmelodieën, waarvan vele hun oorsprong vinden in Europa en vervolgens hun weg vonden naar de Appalachen.